Porównanie sprzętów do nawigacji.

nawigacja opinie
Endomondo.

Endomondo, krokomierz Samsung i lokalizator Bushnell - porównanie sprzętów.

Tekst od mojego serdecznego kumpla Kravera.

Od dość długiego czasu szukałem jakiejś formy nawigacji pomocnej w moich spacerach po lesie. Zbliżał się sezon grzybowy i chciałem się przygotować na scenariusz, w którym pójdę szukać grzybów i nie będę musiał zwracać uwagi na orientacje w terenie, a poświęcę swoje już niezbyt bystre oczy wypatrywaniu borowików i prawdziwków.
Początkowo dostałem od żony do testowania tablet Samsunga z zainstalowanym Endomondo. Wszyscy znajomi zachwalali je jako świetne narzędzie do łażenia po lasach i biegania, intuicyjne, sprytne i niewymagające (no i darmowe). Oto kilka moich spostrzeżeń, dodam, że czysto subiektywnych:

1. Endomondo. Jeśli jesteś biegaczem, outdoorowcem parkowym (chodzącym po parku), rowerzystą a bezdroża dla Ciebie to kilka polnych dróg za miastem to Endomomdo będzie znakomitym wyborem. Pokaże drogę, policzy kalorie, pozwoli wrzucić zapis trasy na "fejsa", seksownym głosikiem (niestety po angielsku) zmotywuje do wysiłku.

Tyle tylko, że:
Apka nabija niestworzone ilości kilometrów, gdy kiepsko namierza sygnały GPS (może to wina mojego tableta – koreańskiego badziewia). W efekcie możemy się dowiedzieć, że w ciągu trzech godzin „pyknęliśmy” bagatela 28 km ze średnią prędkością niezłego rowerzysty. Wzbudza to dosłownie euforię (Yea! Kozak jestem, urodzony komandos!) jednak po zbliżeniu mapki w goglach widzimy fantazyjne zawijasy, którymi apka łączy punkty gdzie namierzył nas GPS. Po powiększeniu jednej takiej mapy stwierdziłem że w kilku miejscach krążyłem w kółko jak pijany bóbr, a w kilku innych leciałem zygzakiem jakbym wkurzał snajperów. Pamięć podpowiadała mi co prawda że szedłem wtedy wzdłuż rzeki i nie mógłbym fizycznie tak kluczyć ale co tam – gogle map wraz z endomondo wiedzą lepiej. Nadmienię, że kombinacje w ustawieniach aplikacji nic nie dały – zleciłem to mądrzejszym od siebie, którzy trzykrotnie gremialnie poświęcili po kilka godzin na podrasowanie i ustawienie mojego sprzętu i… niczego nie zmienili. Koniec końców zwalili to na „g…niany tablet” i „a po co łazisz po takich krzakach”.
Endomondo pokazywało mi też ile spaliłem kalorii, fest osiągnięcie, zwłaszcza, że nie podałem nigdzie swojego wieku, wagi, nie zmierzyło mi pulsu - a to wszystko bardzo istotnie wpływa na spalanie kalorii. Mapka w google – temat rzeka. Google zarządzają chyba nerdzi w czapeczkach, którzy nie rozumieją, że piesza podróż umożliwia przemieszczanie się poza bitymi drogami. Wg nich tak się nie chodzi, jedynie drogami bitymi o statusie dróg gminnych/powiatowych/krajowych. 

Namierzanie miejsca – kilka razy stojąc na wzgórzu np. na północ od Słupska byłem informowany, że jestem na południe, koło Miastka. Albo, że moja lokacja to miejscowość odległa na mapie o kilka kilometrów. Krótko mówiąc, życia bym temu urządzeniu nie powierzył. 
Zasięg – GPS gubił się notorycznie, a kiedy zgubił się sygnał telefonu, Endzio głupiało (fajne wykresy potem rysowało na mapach, takie jakby pentagramy czy coś). Dla usprawiedliwienia najpopularniejszej aplikacji „sportowej” w kraju nadmienię tylko, że faktycznie poruszałem się w terenie rzecznych dolin i głębokich lasów, gdzie zasięg na komórce rzadko przekraczał jedną kreskę. 
Podsumujmy – jesteś fanem joggingu, biegającym po promenadzie – Endomondo jest dla Ciebie. Wchodzisz do lasu, gdzie się gubi zasięg komórki – wywal ją razem z Endzio, oszczędzisz nerwów i stresu.
2. Krokomierz Samsunga – urządzenie tak proste w swojej idei, że aż genialne – mierzy ilość kroczków, przemnaża przez pewne parametry i podaj ilość km. Krokomierz był dużo dokładniejszy od tabletu z Endomondo (oczywiście w pomiarze odległości). Początkowo, nie ufałem mu gdyż uważałem że zawyżał ale po pewnym czasie odkryłem, że kroki nie są naliczane gdy:
  • ruszamy z miejsca po zatrzymaniu (kilkanaście kroków odpuszcza)
  • gdy skradamy się bądź wyraźnie zwalniamy
  • gdy przedzieramy się przez krzaki/zarośla/zagajniki
W efekcie nie można przekładać wyników krokomierza 1 do 1 (ilość kroków do ich długości), krokomierz podaje swoje wartości, które są bliższe prawdy (przeliczenia statystyczne).
Podsumowując – niezłe, prymitywne urządzenie, funkcjonujące zawsze i wszędzie. Tyle, że liczy tylko odległość a nie trasę czy pozycję.

P.S. Zachodziłem swój krokomierz – ewidentnie coś w nim padło, za jakiś czas kupię i przetestuję podobne urządzenie produkcji Silvy – ponoć znakomite w swojej klasie i za przystępne pieniądze.

3. Lokalizator Bushnell BackTrack – dość droga zabawka (cena ok. 430 zł u producenta), które… jest w stu procentach warte swojej ceny. Prymitywna, siermiężna obudowa, kryje kilka świetnych opcji:
Elektroniczny kompas – całkiem niezły choć wymagający skalibrowania po włączeniu co
przypomina rytualny taniec deszczu (wraz z dokładnym namierzaniem położenia – dobre dla bawiących się w geocaching).

Termometr (wiemy, że jest ciepło lub zimno nie tylko na podstawie swojego potu).
Licznik trasy – mierzy długość przebytej trasy, średnią prędkość itp. – to jest prawdziwy KAT, bezlitośnie pokazuje, ile przebyliśmy na podstawie GPS-u nie dolicza nawet metra (idąc prosto). W efekcie wpadamy w kompleksy, zwłaszcza jeśli przerzucamy się na niego z Endomondo. Rozbieżności między pomiarem trasy na Endziu i Bushnellu wynosiły prawie 100% (5km na Bushu i 9,8 na Endziu) Terenem próby była bagnista dolinka w lasach dorzecza Słupi o słabym zasięgu zarówno GPS jak i telefonii komórkowej.
namierzanie zapamiętanego celu – genialna opcja, samo sedno Back tracka – wychodzisz z samochodu, zapamiętujesz punkt jednym przyciskiem i nawet po wyłączeniu i ponownym włączeniu Backtracka widzisz strzałkę pokazującą gdzie iść i ile zostało w linii prostej. Cud, miód, orzeszki i liofilizowany kurczak. W moim modelu takich punktów mogę zapamiętać 5. Dla mnie wystarczy.
Po ściągnięciu darmowej aplikacji na PC, możemy odtwarzać zapis naszych tras, nakładając je na mapy google. Niby nic a cieszy. Szybko, prosto i funkcjonalnie. Co ważne, wtedy można na google map wyznaczyć trasę przez lasy i pola (czyli da się jednak).

Wady – nie możesz wrzucić swoich osiągnięć do sieci, żeby się lansować (dla mnie to zaleta akurat, nie chodzę po to żeby błyszczeć przebytą trasą). Zresztą, przy wynikach z Bushnella byle lama z Endomondo będzie od Ciebie szybsza i twardsza. Bushnell słabo przelicza kręcenie się po lesie za grzybami (widać po powiększeniu obrazu trasy na kompie) i czasami zaniża przebyta odległość (ale nieznacznie).
Osobiście ze wszystkich środków kontroli trasy polecam… dobrą mapę i kompas. Będą najlepsze. Jeśli jednak chcecie ułatwić sobie życie i mierzyć przebyte odległości tudzież wiedzieć gdzie jest postawiona na parkingu bryka to kombinacja Bushnell i krokomierz zdziałają cuda. Endomondo zostawcie uprawiającym jogging i nordic walking, im wystarczy.
Czytaj dalej »

Kuchenka DIY.

Kuchenka DIY, czyli jak zrobić kuchenkę z puszek.

Czasami w życiu mogą się zdarzyć sytuacje kiedy nie będziemy dostatecznie przygotowani na sytuacje kryzysowe. Może się zdarzyć, że w czasie wędrówki nasz sprzęt zostanie uszkodzony lub zagubiony.
W takich momentach może przyjść nam z pomocą podstawowa wiedza i odrobina zdolności manualnych. Dlatego warto dowiedzieć się  jak można zrobić coś pożytecznego z przedmiotów pozornie niepotrzebnych. Jedną z takich przydatnych umiejętności jest budowa palnika na paliwo w płynie, który pozwoli nam się ogrzać, zagotować wodę czy przygotować strawę (pod warunkiem, że mamy do niego paliwo).
Budowa palnika na paliwo płynne nie jest skomplikowanym zajęciem i nie wymagająca wielu nakładów pracy czy skomplikowanych narzędzi. Wystarczy, że będziemy w posiadaniu noża i znajdziemy gdzieś dwie identycznej średnicy puszki po piwie lub po jakimkolwiek napoju (wszędzie ich pełno, nawet w lesie).
Kiedy mamy dwie puszki wystarczy odciąć od nich dna na jednakowej wysokości (ok 3 cm), brzegi jednej części zagniatamy do środka w taki sposób aby drugą część można było na nią wsunąć. Po połączeniu dwóch części w górnej robimy dookoła puszki otwory i jeden na samym środku. Otwory możemy zrobić przy pomocy końcówki ostrza noża, gwoździem czy szpikulcem. Następnie przez otwór zrobiony na środku puszki wlewamy paliwo i zakrywamy go np. monetą. Następnie wlewamy paliwo w zagłębienie puszki (tam gdzie się znajduje moneta) i podpalamy. Płonące w zagłębieniu puszki paliwo podgrzewa całość, a to powoduje parowanie paliwa nalanego do wnętrza puszki i zapłon jego oparów.

Jako paliwo do palnika możemy użyć benzyny, rozpuszczalników, czy spirytusu. Wg mnie najlepszym paliwem do tego typu palników jest spirytus, ponieważ podczas spalania nie powstaje czarny, gęsty dym. Oczywiście spirytus rektyfikowany jest zbyt drogi żeby używać go do spalenia, ale równie dobrze sprawdzi się tańszy spirytus salicylowy czy denaturat.

palnik DIY
Przygotowany materiał na kuchenkę.
palnik spirytusowy
Oznaczenie pisakiem miejsce cięcia.
palnik DIY
Przygotowane denka puszek.
palnik DIY
Ścianki jednej części zaginamy do środka aby łatwiej się elementy składały.
palnik DIY

palnik spirytusowy
Płonące w zagłębieniu puszki paliwo.
palnik DIY
Prawidłowo rozpalony palnik.

Czytaj dalej »

Toporek Mil-Tec.

Przerwa na herbatkę.
UWAGA: Lokowanie produktu ;-)

Toporek Mil-Tec - moja opinia.


Jakiś czas temu pomyślałem, że przydałaby mi się jakaś siekiera albo toporek. Po krótkim namyśle stwierdziłem, że siekiera jednak dla mnie nie jest odpowiednia, ale za bardzo nie wiedziałem jaki toporek wybrać. Sprawa wydawała tak, że nie chciałem żadnych wymyślnych markowych gratów, poza tym narzędzie miało być w rozsądnej cenie (do 50 zł). Pierwotnie miałem zamiar kupić toporek strażacki ewentualnie jakiś taktyczny w niskiej cenie, jednak toporek Mil-Tec ostatecznie mnie urzekł i dlatego postanowiłem nabyć go drogą kupna.
Dlaczego?
Toporek Mil-Tec jest produkowany przez niemiecką firmę (specjalizującą się produkcją oraz dystrybucją produktów o charakterze militarnym) i jest wzorowany na toporku Klauenbeil produkowanym na potrzeby Bundeswerhy. Narzędzie waży 1 kilogram, ma obuch wykonany ze stali węglowej, osadzony na drewnianym 35-centymetrowym stylisku i zabezpieczony stalowym, okrągłym klinem. Dla niektórych oczywiście może to być wadą a nie zaletą, jednak dla mnie liczy się prostota wymiany po ewentualnym uszkodzeniu trzonka. Ponadto możemy zamontować dłuższy trzonek dzięki, któremu zyskamy większą siłę przydatną w pracy tym narzędziem.
Toporek poza ostrzem posiada z drugiej strony obucha głowicę młotka, przy którego pomocy można wbijać gwoździe, oraz pazur, dzięki któremu te gwoździe można wyciągać. Wyżej wymienione możliwości są przydatne przy różnych obozowych pracach, w domu, na działce itd.
Nie wszystkie toporki mają takie funkcje bo są przeznaczone do innych zadań. Przykładowo wspomniany wcześniej toporek strażacki jest zakończony ostrym trzpieniem podobnym do nadziaka, dzięki któremu strażacy mogą rozbijać, rozrywać, forsować zabezpieczenia w postaci skobli, kłódek itd. ale z mojego punktu widzenia te funkcje są mało przydatne.

Toporek szybko się ostrzy, jest poręczny i dobrze leży w dłoni. Po naostrzeniu bez problemu strugałem drewno uzyskując materiał na rozpałkę, batonowałem, rąbałem i jak już wspomniałem wbijałem i wyciągałem gwoździe.


Wild SlaV
Po struganiu i batonowaniu. 
Rąbanie.
Wbijanie i wyciąganie gwoździ.
Czytaj dalej »

Szczepić się, czy nie szczepić?

Szczepić się, czy nie szczepić?

Od pewnego czasu spotykam się na forach czy grupach(na FB) związanymi z tematem preppingu z wielkimi kłótniami na temat czy warto szczepić siebie i dzieci, czy nie szczepić? W stosunku do szczepionek nieobowiązkowych to oczywistym jest, że każdy ma wolny wybór, ale ta dowolność jest spowodowana tym, że są to szczepionki na mało groźne chorobowe szczepy. Sprawa się komplikuje przy szczepieniach obowiązkowych, bo duża część ludzi uważa, że nie powinno być szczepień, albo nie powinny być obowiązkowe.
Oczywiście wg zwolenników szczepionek powinno się szczepić, natomiast antyszczepionkowcy argumentują swój sprzeciw powikłaniami poszczepiennymi, toksycznym składem szczepionek, itp.
Wiele razy słyszałem, że szczepionki powodują autyzm (ten mit został obalony), że w swoim składzie mają ołów, rtęć, aluminium i resztę pierwiastków z tablicy Mendelejewa. Nawet jeżeli byłaby to i prawda, to robiąc przegląd wielkich epidemii i ogrom ich ofiar...

Ospa prawdziwa  – wirusowa choroba zakaźna o ostrym przebiegu wywoływana przez jedną z dwóch odmian wirusa ospy prawdziwej. Okres inkubacji trwa od 7 do 17 dni, średnio 13 dni. Chorobę cechuje śmiertelność u osób szczepionych około 3% (dla najczęściej spotykanej odmiany), a u nieszczepionych średnio 30% (istnieją postacie choroby o śmiertelności szacowanej na 95%). Ostatni przypadek ospy prawdziwej miał miejsce w 1978. Szczepienie jest skuteczne także po zakażeniu (do wystąpienia gorączki). - Źródło: Wikipedia.

Dziewczynka chora na ospę prawdziwą.
Dżuma (ok 200 mln zmarłych) - W przypadkach nieleczonych, na podstawie danych z różnych epidemii, śmiertelność z powodu postaci dymieniczej szacuje się na kilkanaście do nawet 80%
Nieleczona postać septyczna (posocznicowa) jak i płucna dżumy jest w 100% śmiertelna (śmierć w postaci płucnej następuje najczęściej w ciągu kilku dni, w postaci posocznicowej nawet w ciągu 48 godzin).
Prawidłowa i odpowiednio wcześnie rozpoczęta antybiotykoterapia pozwala obniżyć śmiertelność w postaci dymieniczej poniżej 5%, w postaci septycznej i płucnej poniżej 20% (pod warunkiem, że leczenie zostanie podjęte podczas pierwszej doby po wystąpieniu objawów choroby). Szczepionka przeciwko dżumie wywołuje odpowiedź immunologiczną i pozwala na stworzenie czynnej odporności swoistej w organizmie narażonym na działanie patogenu
. - Źródło: Wikipedia.
Martwica tkanek spowodowana dżumą. Źródło: Wikipedia.

Cholera – ostra i zaraźliwa choroba zakaźna przewodu pokarmowego, której przyczyną jest spożycie pokarmu lub wody skażonej Gram-ujemną bakterią – szczepami przecinkowca cholery produkującego enterotoksynę. Istnieje inaktywowana, doustna szczepionka przeciw cholerze o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa, wysokim poziomie skuteczności i immunogenności. Źródło: Wikipedia.

Rysunek Śmierci przynoszącej cholerę, magazyn Le Petit Journal. Źródło: Wikipedia.

Tyfus - dur plamisty (łac. Typhus exanthematicus) – bakteryjna choroba zakaźna, przyczyna ciężkich epidemii i śmierci milionów ludzi. Tyfus przenoszą szczury, pchły i wszy. Do czasu wynalezienia antybiotyków jedyną skuteczną metodą walki z tyfusem plamistym była szczepionka przeciwtyfusowa. Źródło: Wikipedia.
Wysypka po durze plamistym. Źródło: Wikipedia.

Ktoś może powiedzieć, że "teraz tych chorób nie ma i nie ma się już czego obawiać", albo "jeżeli wszyscy są zaszczepieni to ja nie muszę szczepić swojego dziecka bo przecież nikt go nie zarazi" itp.

Niektóre choroby faktycznie już nie występują ale
 nie dlatego, że epidemia sama z siebie zanikła, tylko dlatego że została zatrzymana dzięki działaniom profilaktycznym m.in. przez szczepionki. Do tej pory zdarzają się na świecie zachorowania na poszczególne choroby (np. cholerę), które są zagrożeniem dla wielu istnień ludzkich. Dlatego jeżeli przestaniemy się szczepić jako społeczeństwo, to niektóre choroby z pewnością kiedyś powrócą. Przykładem tutaj może być Japonia, gdzie w latach 90 zniesiono obowiązek szczepień. W wyniku tych zaniechań przez kraj przelała się epidemia odry.
Właśnie dzięki szczepieniom osiągnięto duże sukcesy w eradykacji ospy prawdziwej, która przed wprowadzeniem szczepień zabijała co trzeciego mieszkańca ziemi.

Oczywiście trzeba mieć świadomość, że mogą się zdarzyć przypadki, powikłań czy nawet zgonów po zastosowaniu szczepionek ale są to marginalne incydenty. W porównaniu do milionów zmarłych na skutek epidemii to jest naprawdę bardzo niewiele. 

Rok 2010. Ok 300 tys ofiar cholery.
Na pewno byli szczęśliwi, że nie zagroził im autyzm.

Czytaj dalej »