Żarowa zapalniczka taktyczna.

Żarowa zapalniczka taktyczna.


Będąc w terenie na biwaku, czy na szlaku warto mieć ze sobą jakieś źródło ognia.

Oczywiście możemy kupić zapałki zwykłe lub sztormowe albo zapalniczkę za 3 złote, włożyć w woreczek z zamknięciem strunowym aby nam nie zamokła w czasie deszczu czy przepraw przez wodę i nosić ją w plecaku czy kieszeni. Możemy także kupić żarową zapalniczkę taktyczną, która jest dostosowana do trudnych warunków jakie mogą nam się przydarzyć w czasie wędrówki.
Jaką zapalniczkę wybrać?
Możemy zaopatrzyć się w zapalniczkę za ok 200 złotych, ale także możemy kupić za 20-25 złotych w zależności od naszych potrzeb i zasobów pieniężnych.


Ja jestem w posiadaniu zapalniczki za 20 złotych i jestem zadowolony z zakupu. 
Jest to idealna na wyprawy w teren taktyczna zapalniczka żarowa, z wodoszczelną pokrywą żarnika pizoelektrycznego, wykonana z dość mocnego tworzywa sztucznego. Zapalniczka posiada sznurek do zawieszenia np. na szyi i zawór wielokrotnego napełniania. Płomień zapalniczki podtrzymywany jest przez żarnik, który utrudnia zdmuchnięcia ognia podczas wiatru. Zapalniczka dzięki swojej konstrukcji daje odporność na uderzenia, upadki czy zgniecenia. Ponadto posiada wskaźnik ilości gazu, przycisk do otwierania pokrywy żarnika i podwójne zamknięcie pokrywy.
Pozwoliłem sobie na mały test ów zapalniczki, która została zatopiona w wodzie na głębokości ok 30 cm, na 10 minut. Po wyłowieniu zapalniczka odpaliła za pierwszym razem!

zapalniczka żarowa
Zatopiona zapalniczka.
zapalniczka żarowa

Wyciągnięcie z wody.

zapalniczka żarowa
Próba działania.
Czytaj dalej »

Rozpalanie ognia latarką.

Just-To-Survive.com
Latarka.

Rozpalanie ognia latarką.

Każdy survivalowiec czy preppers powinien znać kilka sposobów rozpalania ognia. Jednym ze sposobów rozpalania ognia bez zapałek jest użycie latarki. Niestety ta metoda wymaga słońca, więc może być przydatna wtedy kiedy chcemy ugotować obiad albo wodę na kawę czy herbatę, a mamy niewiele zapałek lub gazu w zapalniczce.

Do rozpalenia ognia potrzebujemy latarkę, a dokładniej jej zwierciadło(odbłyśnik) i rozpałkę. Najszybciej rozpałka zapali się kiedy będzie w ciemnym kolorze.

Rozpałkę umieszczamy w odbłyśniku w otworze po żarówce, skierowujemy go w stronę słońca i skupiamy promienie słoneczne odbite od zwierciadła na rozpałce. Gdy rozpałka się zatli wyciągamy ją z otworu zwierciadła i staramy się przenieść energię cieplną z rozpałki na podpałkę. Dalej postępujemy zgodnie ze wskazówkami zamieszczonymi TU.


survival
Odbłyśnik.



survival
Skupianie promieni słonecznych.

survival
Żarzenie się rozpałki.
Czytaj dalej »

Rozpalanie ognia krzesiwem.

Just-To-Survive.com
Krzesiwo szwedzkie.

Rozpalanie ognia krzesiwem.

W czasie wędrówki możemy potrzebować rozpalić ogień aby przygotować ciepły posiłek, wezwać pomoc czy po prostu żeby się ogrzać i wysuszyć ubranie. Czasami w najmniej odpowiednim momencie może nas zawieźć nasza zapalniczka, a zapałki najzwyklej zamokną. Co wtedy robić? Każdy survivalowiec czy preppers wie, że warto mieć przy sobie jakąś alternatywę.

Nie powiem jakie alternatywne źródło ognia nosić przy dupie bo to indywidualna sprawa, jednak mogę zaproponować krzesiwo.

Dlaczego akurat krzesiwo? Dlatego, że krzesiwo jest trwałe, wielorazowego użytku i odporne na wodę. Minusem krzesiwa jest to, że możemy przy jego pomocy wykrzesać tylko i wyłącznie iskry. Jednak dzięki wiedzy i wprawie możemy przeobrazić owe iskry w ognisko.



Na rynku dostępne są krzesiwa amerykańskie. Jest to blok magnezji z przymocowanym do jednego z jego boków krzesiwem. Aby rozpalić ogień najpierw za pomocą noża „strugamy” ów blok magnezji, mieszamy wiórki z rozpałką, a następnie pocieramy nożem o krzesiwo kierując słup iskier na wcześniej przygotowaną mieszankę wiórek.



Drugim dostępnym w sklepach krzesiwem jest krzesiwo szwedzkie tj. kilkucentymetrowe pręty magnezowe zakończone uchwytem z tworzywa sztucznego, do którego przywiązana jest specjalna blaszka. Owa blaszka posiada z jednej strony ząbki do „ostrugania” pręta magnezowego aby uzyskać wiórki ułatwiające rozpalenie rozpałki. Druga strona blaszki służy do tarcia o pręt aby uzyskać słup iskier, które mają przekazać energię cieplną rozpałce.



Krzesiwa automatycznego nie będę opisywał. Dlaczego? Bo uważam, że to niepotrzebny i mało przydatny gadżet, ale to tylko i wyłącznie moje zdanie.
Czytaj dalej »

Rozpalanie ognia.

Rozpalanie ognia.

Ogień jest jednym z czterech żywiołów potrzebnym do życia człowieka. Ciepło ognia możemy wykorzystać do przygotowania strawy, do ogrzania, do wezwania pomocy. Czasami mały płomyk na świecy może bardzo podnieść nasze morale.

W życiu codziennym używamy zwykłych zapałek, czy różnego rodzaju zapalniczek nie zastanawiając się co zrobimy kiedy tych „luksusów” zabraknie.

Podejmując „walkę o ogień” warto wiedzieć jak skutecznie wykrzesać małą iskrę aby rozpalić większe ognisko.



Do wzniecenia ognia będziemy potrzebować:

  • źródła ognia,
  • rozpałki,
  • podpałki,
  • opału.

Źródło ognia.

Ogień możemy uzyskać przy pomocy zapałki, zapalniczki, krzesiwa, soczewki, odbłyśnika latarki, tarcia o siebie różnych materiałów, łuku elektrycznego, itd. (Różne sposoby rozpalania ognia będą opisane w innych postach).



Rozpałka.

Rozpałka jest materiałem, który ma zadanie przejęcie energii cieplnej uzyskanej ze źródła ognia i przekazania tej energii podpałce.

Za rozpałkę może posłużyć np.: wata, puch z pałki wodnej, kora brzozy, benzyna, nitki, wysuszone zwierzęce odchody...



Podpałka.

Materiał przekazujący ciepło z rozpałki na opał.

Podpałką mogą być suche patyczki grubości zapałki, igliwie, gałązki krzewów, itp.



Opał.

Opału chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Opałem może być drewno, węgiel, brykiet, wysuszony torf...



Pomysłów na rozpalenie ogniska jest całkiem sporo, najważniejsze żeby zapoznać się ze sposobami i je przećwiczyć. "Jeden gram praktyki jest lepszy niż tona teorii" - Swami Sivananda.


W rozpalaniu najważniejsze jest aby zebrać sobie w odpowiedniej ilości wszystkie kawałki układanki tj.: źródło ognia, rozpałka, podpałka i opał.
Po zorganizowaniu w/w elementów przygotowujemy odpowiednie miejsce, w którym umieszczamy rozpałkę, kładąc ją w sposób nieregularny tak, aby jak najszybciej zajęła się ogniem(np. patyczki umieszczone równolegle zapalają się bardzo trudno). Bierzemy rozpałkę i traktujemy ją źródłem ognia. Po zajęciu się rozpałki ogniem dokładamy pojedyncze kawałki podpałki, a po rozpaleniu ich umieszczamy całość pod przygotowaną wcześniejpodpałką. Po rozpaleniu regulujemy ogień dokładając na przemian cieńszy i grubszy opał.
Musimy pamiętać, że bierwiona ułożone nieregularnie spalają się szybciej, a ułożone równolegle dłużej. Ułożenie bierwion jak i miejsce na ogień uzależnione jest od tego do czego ma ognisko służyć i ile mamy dostępnego opału.
Inaczej zagospodarujemy opał do gotowania, inaczej do ogrzewania, a jeszcze inaczej do wzywania pomocy.


Przykładowe przygotowanie materiału do rozpalania ognia.


Brzoza, jej kora bardzo dobrze sprawuje się jako rozpałka. Nawet lekko wilgotna podda się iskrom z np. krzesiwa. Korę (białą część) zdzieramy nie kalecząc drzewa i rwiemy na cieniutki paseczki.

Kora brzozy.
Kora brzozy.



Podpałkę przygotowujemy zbierając cieniutkie patyczki albo strugając większe kawałki drewna.
survival
Przygotowywanie podpałki.
survival
Przygotowana kora brzozy.
survival
Strugi drewna.
survival
Kora po potraktowaniu krzesiwem.
survival
Dorzucenie podpałki.
Proszę polub ten artykuł, jeśli uważasz go za wartościowy.
Czytaj dalej »

Powszechna mobilizacja.

obowiązek obrony
Ślubowanie w COSSG w Koszalinie.

Powszechna mobilizacja.

Warto wiedzieć, iż mamy w naszym kraju takie prawo, które mówi, że każdy obywatel RP ma prawa i obowiązki. 
Owe obowiązki są zapisane w:

Art. 82 konstytucji RP.


Obowiązkiem obywatela polskiego jest wierność Rzeczypospolitej Polskiej oraz troska o dobro wspólne.

Art. 85 konstytucji RP.

  • Obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona Ojczyzny.
  • Zakres obowiązku służby wojskowej określa ustawa.
  • Obywatel, któremu przekonania religijne lub wyznawane zasady moralne nie pozwalają na odbywanie służby wojskowej, może być obowiązany do służby zastępczej na zasadach określonych w ustawie.
Art 1 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

Obrona Ojczyzny jest sprawą i obowiązkiem wszystkich obywateli Rzeczypospolitej Polskiej.

Art 4 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.


1. Powszechnemu obowiązkowi obrony podlegają wszyscy obywatele polscy zdolni ze względu na wiek i stan zdrowia do wykonywania tego obowiązku. Obywatel polski będący równocześnie obywatelem innego państwa nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony, jeżeli stale zamieszkuje poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
 
2. W ramach powszechnego obowiązku obrony obywatele polscy są obowiązani do:
  • pełnienia służby wojskowej,
  • wykonywania obowiązków wynikających z nadanych przydziałów kryzysowych i przydziałów mobilizacyjnych,
  • świadczenia pracy w ramach pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych,
  • pełnienia służby w obronie cywilnej,
  • odbywania edukacji dla bezpieczeństwa,
  • uczestniczenia w samoobronie ludności,
  • odbywania ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji i pełnienia służby w jednostkach zmilitaryzowanych,
  • wykonywania świadczeń na rzecz obrony - na zasadach i w zakresie określonych w ustawie.
2a. Przeznaczanie do służby zastępczej, kierowanie do jej odbywania oraz odbywanie służby zastępczej następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz. U. Nr 223, poz. 2217, z późn. zm.2)).

3. Ochotnicze spełnianie zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej jest prawem wszystkich obywateli polskich.

Oczywiście kiedy są obowiązki to możemy się spodziewać sankcji za uchylanie się od obowiązku, a te dotyczące służby wojskowej są opisane w kodeksie karnym:  
Art. 239 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej,

Obywatel polski, który - w celu uchylenia się od obowiązku służby wojskowej lub innej służby przewidzianej w ustawie - w czasie mobilizacji lub wojny przebywając czasowo za granicą nie zgłasza niezwłocznie swego adresu w najbliższym polskim urzędzie konsularnym (przedstawicielstwie dyplomatycznym) lub nie spełnia wydanych przez ten urząd (przedstawicielstwo) nakazów dotyczących wykonania obowiązku służby, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 240 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej,

Kto w czasie mobilizacji lub wojny będąc powołany do czynnej służby wojskowej nie zgłasza się do tej służby w określonym terminie i miejscu,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 2.

Art. 241 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej,

Kto w czasie mobilizacji lub wojny w celu trwałego uchylenia się od obowiązku służby wojskowej:

  • nie zgłasza się do rejestracji będąc zobowiązanym do tego zgłoszenia lub nie stawia się do kwalifikacji wojskowej w określonym terminie i miejscu albo nie przedstawia dokumentów, których przedstawienie zostało nakazane,
  • nie zgłasza się w celu uregulowania stosunku do powszechnego obowiązku obrony,
  • nie zgłasza się w określonym terminie i miejscu na wezwanie właściwych organów w sprawach dotyczących powszechnego obowiązku obrony,
  • nie dopełnia w określonym terminie wojskowego obowiązku meldunkowego,
  • zmienia miejsce pobytu bez uzyskania zezwolenia dowódcy jednostki wojskowej,
  • opuszcza terytorium Państwa lub przebywa za granicą bez zezwolenia organów wojskowych,
  • powoduje u siebie lub dopuszcza, by kto inny spowodował u niego, uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia,
  • wprowadza w błąd właściwy organ,
  • będąc powołany do czynnej służby wojskowej nie zgłasza się do tej służby w określonym terminie i miejscu,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5.

Tej samej karze podlega, kto w czasie mobilizacji lub wojny powoduje u innej osoby uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia albo wprowadza w błąd właściwy organ w celu uzyskania dla niej zwolnienia od obowiązku służby wojskowej lub odroczenia tej służby.
W konsekwencji tych przepisów każdy kto ukończył 18 lat podlega rejestracji na potrzeby ewidencji wojskowej. Ów rejestracja następuje bez naszej świadomości, gdyż nie musimy stawiać się osobiście i nie wymaga naszej zgody lub powiadomienia nas o tym. W przypadku mobilizacji „w kamasze” mogą iść osoby w wieku od 18 do 50 roku życia lub do 60 jeżeli posiadają stopień podoficerski lub oficerski. Żołnierze rezerwy automatycznie przechodzą do służby czynnej

Niezdolność do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia określa tylko i wyłącznie wojskowa komisja lekarska nadając kategorię zdrowia „E” szyderczo nazywaną „ewakuacją z kobietami i dziećmi”.

Kategorie zdolności do czynnej służby wojskowej:

  • kategoria A - zdolny do czynnej służby wojskowej, co oznacza zdolność do odbywania lub pełnienia określonego rodzaju czynnej służby wojskowej, o którym mowa w art. 59, a także zdolność do odbywania służby w obronie cywilnej oraz służby zastępczej;
  • kategoria B - czasowo niezdolny do czynnej służby wojskowej, co oznacza przemijające upośledzenie ogólnego stanu zdrowia albo ostre lub przewlekłe stany chorobowe, które w okresie do dwudziestu czterech miesięcy od dnia badania rokują odzyskanie zdolności do służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie pokoju;
  • kategoria D - niezdolny do czynnej służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie pokoju;
  • kategoria E - trwale i całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej, w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.
Na front nie zostaną wysłani:
  • posłowie,
  • radni,
  • osoby zajmujące stanowiska kluczowe dla bezpieczeństwa państwa (np. w spółkach skarbu państwa),
  • funkcjonariusze policji, Służby Więziennej itd. - W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny służby mundurowe mogą być objęte militaryzacją, o której mowa w art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm.10)).
  • duchowni, słuchacze seminariów i zakonnicy mogą pełnić tylko funkcję kapelanów oraz służyć w obronie cywilnej i jednostkach sanitarnych.

Mobilizacji podlegają nie tylko ludzie ale także różnego rodzaju nieruchomości, sprzęty i pojazdy.

Nasz pojazd w razie potrzeby może być przejęty przez Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczną, Biuro Ochrony Rządu, Państwową Straż Pożarną, Służbę Więzienną, jednostki organizacyjne podległe i nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej. Jeżeli zachodzi taka potrzeba w/w służby mogą zarekwirować nasz pojazd ale za to państwo musi zapłacić. Oczywiście nie mamy co się spodziewać, że będzie to cena z salonu samochodowego. Mobilizacją najczęściej mogą być objęte min. autobusy, ciężarówki, samochody terenowe, motocykle a także łodzie, pontony, dźwigi itd.

Możliwość konfiskaty naszego mienia możliwe jest nie tylko w czasie wojny ale i w czasie pokoju. W czasie pokoju służby mogą zgłosić się po pojazd w trzech przypadkach:

  • sprawdzenie gotowości mobilizacyjnej (na czas do 48 godzin i najwyżej 3 razy w roku),
  • wykorzystanie go podczas ćwiczeń wojskowych (maksymalnie 7 dni, raz w roku)
  • podczas walki z klęskami żywiołowymi (bez ograniczeń czasowych).
Czytaj dalej »